Αυτή είναι μια αληθινή ιστορία με ένα αγοράκι που χτύπησε μια πόρτα για να ζητήσει φαγητό… Μια μέρα, ένα φτωχό μικρο αγόρι που πουλούσε αγαθά από πόρτα σε πόρτα για να πληρώσει τα δίδακτρα για το σχολείο του, πείνασε. Έψαξε τις τσέπες του αλλά ανακάλυψε ότι τα χρήματα που είχε μαζέψει, δεν έφταναν για να αγοράσει κάτι για να φάει. …

Συνέχεια ανάγνωσης »

Γερμανός Καραβαγγέλης Ως Μητροπολίτης Καστοριάς (1900-1907) διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα. Με τους λόγους του εμψύχωνε και αναπτέρωνε το ηθικό των Ελλήνων της περιοχής. Οργάνωσε ένοπλα σώματα κατά των Βουλγάρων, που επιχειρούσαν την προσάρτηση των ελληνογενών χριστιανικών πληθυσμών στη Βουλγαρική Εξαρχία. Μαζί και με άλλους ιεράρχες της περιοχής – που έδρασαν ομοίως …

Συνέχεια ανάγνωσης »

Ο Μακεδονικός Αγώνας ήταν η ελληνική ένοπλη αντεπίθεση, που έλαβε χώρα στη Μακεδονία (τότε μέρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας), εναντίον κυρίως των Βουλγάρων Κομιτατζήδων και δευτερευόντως Τούρκων, Ρουμάνων και Σέρβων, απαντώντας έτσι σε μια σταδιακά αυξανόμενη οργανωμένη βία που ξεκίνησε ήδη από το 1870 και είχε σκοπό τη βουλγαροποίηση των χριστιανικών πληθυσμών και την αλλοίωση της …

Συνέχεια ανάγνωσης »

Στις αρχές του 20ου αιώνα οι εθνότητες που ζούσαν στη Μακεδονία ήταν κυρίως τρεις: Έλληνες, Τούρκοι και Βούλγαροι! Δεν είχε ακόμη αναδυθεί η «μακεδονική» εθνική συνείδηση! Οι αναφορές των δυτικών προξένων της Θεσσαλονίκης για τα γεγονότα του Ίλιντεν (1903) δεν μιλούν πουθενά για έθνος «Μακεδόνων». Η απογραφή του Χιλμί πασά (1904) δεν αναγράφει πουθενά ξεχωριστή …

Συνέχεια ανάγνωσης »

Οι Κομιτατζήδες έδρασαν ως το 1908, έπειτα διατήρησαν μια υποτυπώδη δραστηριότητα και επανεμφανίστηκαν δυναμικά κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους, ως παραστρατιωτικές ομάδες, υποστηρίζοντας τον τακτικό βουλγαρικό στρατό, που τελικά τους ενσωμάτωσε στις τάξεις του. Σημαντικά στελέχη τους ήταν οι: Γκότσε Ντέλτσεφ, Αποστόλ Πέτκωφ, Γιάνε Σαντάνσκι, Βασίλ Τσακαλάρωφ, Ιβάν Ζλάταν κ.α. Στις 20 Ιουλίου 1903 το βουλγαρικό …

Συνέχεια ανάγνωσης »

Σε ό,τι αφορά το ελληνικό ενδιαφέρον, η συνθήκη του Βερολίνου μιλούσε αόριστα για συνοριακή διόρθωση ανάμεσα στην Ελλάδα και την Οθωμανική Αυτοκρατορία, που υλοποιήθηκε μετά από μακρές διαπραγματεύσεις το 1881 με την παράδοση της Θεσσαλίας στην Ελλάδα (χωρίς πόλεμο). Επίσης αποδόθηκε η Κύπρος στη Μεγάλη Βρετανία και αποφασίστηκε η παραχώρηση αυτοδιοίκησης στην Κρήτη, η οποία …

Συνέχεια ανάγνωσης »

Ένας από τους βασικούς συντελεστές της δημιουργίας της τόσο μεγάλης Βουλγαρίας, που φαίνεται στο χάρτη, ήταν – και πάλι, όπως και στη βουλγαρική Εξαρχία – ο Ρώσος πρέσβης στην Κωνσταντινούπολη Ν. Ιγνάτιεφ, ο οποίος και αποκλήθηκε από διπλωμάτες της εποχής “πατέρας του ψεύδους και νεκροθάφτης του Ελληνισμού”. Με τις ανυπόστατες αναφορές του και διαβάλλοντας τους …

Συνέχεια ανάγνωσης »

Η Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου κατασκεύασε μια τεράστια Βουλγαρία και, εκτός του ότι στράφηκε εδαφικά κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, δημιούργησε πολλά προβλήματα στον Ελληνισμό της περιοχής, με διωγμούς, υποχρεωτικό εκβουλγαρισμό και απώτερο σκοπό τον ολοκληρωτικό ξεριζωμό του από την περιοχή. Ωστόσο, μετά το σοκ που υπέστησαν όλοι οι Βαλκανικοί λαοί (πλην Βουλγάρων) και όλες οι …

Συνέχεια ανάγνωσης »

(H Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου). Το εκκλησιαστικό σχίσμα της Εξαρχίας του 1870 δεν αρκούσε για να προσεγγίσει τους πληθυσμούς ρευστής συνείδησης. Η ζημιά όμως είχε ήδη γίνει, διότι όσοι ενσωματώθηκαν στην Εξαρχία, εκτός από Εκκλησία, είχαν πλέον και ένα κράτος στο οποίο προσέβλεπαν, αυτό της Βουλγαρίας. Έτσι, το 1878 η νίκη του Ρωσικού στρατού έναντι …

Συνέχεια ανάγνωσης »

Ένα από τα διατάγματα ίδρυσης της Βουλγαρικής Εξαρχίας ήταν, και το πλέον επίμαχο σημείο, ο τελευταίος όρος, που επέτρεπε την επέκταση της Εξαρχίας για δημιουργία επισκοπικών περιφερειών εφόσον «το όλον, ή τουλάχιστον τα δύο τρίτα των ορθοδόξων κατοίκων, θέλουν να υπόκεινται εις την βουλγαρικήν εξαρχίαν». Αυτός ο όρος ήταν τελικά η αιτία να ακολουθήσουν στη …

Συνέχεια ανάγνωσης »

 (Η Βουλγαρική Εξαρχία). Στις 12 Μαρτίου 1870 συστήθηκε στην Κωνσταντινούπολη η Βουλγαρική Εξαρχία, ως αυτόνομη Ορθόδοξη Εκκλησία. Η ίδρυσή της έγινε με σουλτανικό φιρμάνι (!) κατά παράβαση των χριστιανικών διατάξεων και χωρίς τη σύμφωνη γνώμη του Οικουμενικού Πατριαρχείου (η άρση της και η επάνοδος στην ορθόδοξη κανονικότητα έγινε 75 χρόνια μετά, το 1945). Το φιρμάνι …

Συνέχεια ανάγνωσης »

Όμως, ο Αλεξάντρ Συνβέ, Γάλλος γεωγράφος και χαρτογράφος, καθηγητής γεωγραφίας στο Αυτοκρατορικό Οθωμανικό Λύκειο του Γαλατά Σαράι της Κωνσταντινούπολης, δηλαδή σε επίσημη κρατική θέση, εξέδωσε τον έγκυρο και επιστημονικό εθνολογικό χάρτη των Βαλκανίων (1877) και τη μελέτη του «Οι Έλληνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας – Στατιστική και Εθνογραφική Μελέτη» (1878) και με αυτά έμεινε στην Ιστορία. …

Συνέχεια ανάγνωσης »

(19ος αιώνας). Από τα παραπάνω γίνεται κατανοητό ότι η ιστορική Μακεδονία της αρχαιότητας αντιστοιχεί σχεδόν πλήρως στο τμήμα της ελληνικής επικράτειας στην βόρειο Ελλάδα. Η έννοια της «γεωγραφικής Μακεδονίας» αποτελεί σε μεγάλο βαθμό κατασκευή Γάλλων, Γερμανών και Ρώσων χαρτογράφων τον ύστερο 19ο αιώνα. Η πλαστογραφία των δήθεν «3 Μακεδονιών» ξεκινάει από τους Βούλγαρους, πολύ πριν …

Συνέχεια ανάγνωσης »

Ολόκληρη η νότιος Βαλκανική λεγόταν Ρούμελη. Το όνομα Ρούμελη προέρχεται από παραφθορά της σύνθετης τουρκικής λέξης ‘’Ρουμ’’ και ‘’ιλή’’ που σημαίνει χώρα των Ρουμς, χώρα των Ρωμαίων ή Ρωμιών, καλούμενη και Ρωμυλία ή Ρωμανία. Εξ ου και «Ανατολική Ρωμυλία» ονομάστηκε επίσημα (μετά το 1878) η σημερινή νοτιοανατολική Βουλγαρία, γνωστή σε όλους τους κατοίκους της ως …

Συνέχεια ανάγνωσης »

Μέρος 6ο. Από το 19ο αιώνα άρχισε να διαφαίνεται η παρακμή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και μετά την επανάσταση των Ελλήνων το 1821 δημιουργήθηκε το πρώτο ανεξάρτητο κράτος, αυτό της Ελλάδας. Στη συνέχεια τρία νέα κράτη αυτοανακηρύχθηκαν σε βασίλεια: η Ρουμανία το 1881, η Σερβία το 1882, ενώ η Βουλγαρία κήρυξε τη συνένωση με την Ανατολική …

Συνέχεια ανάγνωσης »

Μέρος 5ο  (Ρωμαϊκή, Βυζαντινή και Οθωμανική περίοδος). Στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία η Μακεδονία ήταν επαρχία και είχε πρωτεύουσά της τη Θεσσαλονίκη. Συνόρευε στα βόρεια με τη Δαρδανία, η οποία είχε για πρωτεύουσα τους Σκούπους (Σκόπια). Οι Σκούποι έγιναν το κέντρο του Ρωμαϊκής Δαρδανίας και το όνομά τους πιθανότατα προέρχεται από τον ελληνικό επίσκοπος, δηλαδή παρατηρητής, αναφερόμενο …

Συνέχεια ανάγνωσης »

Μέρος 4ο. Η Παιονία βρισκόταν αμέσως βόρεια της αρχαίας Μακεδονίας και στα νοτιοανατολικά της Δαρδανίας. Στα ανατολικά βρίσκονταν τα Θρακικά βουνά, στα δυτικά η Ιλλυρία και στα νοτιοδυτικά η Πελαγονία. Στην Ιλιάδα αναφέρεται ότι οι Παίονες ήταν σύμμαχοι των Τρώων. Κατά την εκστρατεία του Ξέρξη στην Ελλάδα συμμετείχαν στον στρατό του, άλλοι ως σύμμαχοι και …

Συνέχεια ανάγνωσης »

Μέρος 3ο. Το βασίλειο της Μακεδονίας την εποχή του Μ. Αλεξάνδρου είχε 17 επαρχίες (βλέπε χάρτη). Επί Περδίκκα Α΄ (694-652 π.Χ.), το βασίλειο των Μακεδόνων αποτελούνταν από έξι επαρχίες: Ημαθία, Πιερία, Βοττιαία, Μυγδονία, Εορδαία και Αλμωπία. Επί Αλεξάνδρου Α΄ (498-454 π.Χ.) έλαβαν χώρα οι προσαρτήσεις των εξής περιοχών: Κρηστωνία, Βισαλτία, Ελιμία (Ελιμιώτις), Ορεστίδα (Ορεστίς) και …

Συνέχεια ανάγνωσης »

Μέρος 2ο (Αρχαιότητα). Η Μακεδονία ήταν ελληνικό βασίλειο στο βορειότερο σύνορο της Αρχαίας Ελλάδας. Κυριάρχησε στον ελλαδικό χώρο μετά την παρακμή της Αθήνας, της Σπάρτης και τη Θήβας. Η γλώσσα που μιλούσαν οι αρχαίοι Μακεδόνες ήταν η ελληνική με δωρικά στοιχεία. Κυβερνήθηκε κατά το μεγαλύτερο μέρος της ύπαρξής του από τη Δυναστεία των Αργεαδών, με …

Συνέχεια ανάγνωσης »

Μέρος 1ο (πρόλογος). Πριν από ένα αιώνα περίπου ‘’γεννήθηκε’’ ο μύθος της γεωγραφικής Μακεδονίας και σύμφωνα με αυτόν μεγάλωναν -αυθαίρετα – τα όρια της αρχαίας Μακεδονίας. Τότε ήταν που παραποιήθηκε η συνθήκη του Βουκουρεστίου (1913), η οποία δήθεν ”μοίρασε” τη Μακεδονία . Με τον καιρό πολλοί ‘’ειδήμονες’’, ξένοι και εγχώριοι, άρχισαν να δίνουν και ποσοστά …

Συνέχεια ανάγνωσης »