Μέρος 6ο.

Από το 19ο αιώνα άρχισε να διαφαίνεται η παρακμή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και μετά την επανάσταση των Ελλήνων το 1821 δημιουργήθηκε το πρώτο ανεξάρτητο κράτος, αυτό της Ελλάδας. Στη συνέχεια τρία νέα κράτη αυτοανακηρύχθηκαν σε βασίλεια: η Ρουμανία το 1881, η Σερβία το 1882, ενώ η Βουλγαρία κήρυξε τη συνένωση με την Ανατολική Ρωμυλία το 1885. Αυτές ήταν και οι χώρες που διεκδίκησαν με διάφορους τρόπους τα εδάφη στην ευρύτερη κεντρική Βαλκανική. Η Σερβία είχε αποκτήσει σημαντικά εδάφη κατά το Ρωσοτουρκικό Πόλεμο (1877-1878), η Ελλάδα απέκτησε με την Συμφωνία της Κωνσταντινούπολης (1881), χωρίς πόλεμο, τη Θεσσαλία (αν και επέστρεψε ένα μικρό τμήμα της στην Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1897), ενώ η Βουλγαρία (αυτόνομο πριγκιπάτο από το 1878) ενσωμάτωσε την πρώην ξεχωριστή επαρχία της Ανατολικής Ρωμυλίας (1885). Και οι τρεις χώρες, όπως και το Μαυροβούνιο, επιζητούσαν πρόσθετες περιοχές μέσα στη μεγάλη οθωμανική περιφέρεια γνωστή ως Ρούμελη. Με την ονομασία Ρούμελη (τούρκικα Rumeli), ενίοτε Ρωμυλία, φερόταν μεγάλη διοικητική περιφέρεια κατά την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, από την Άλωση της Κωνσταντινούπολης και καθ’ όλη την περίοδο της τουρκοκρατίας, μέχρι λίγο πριν την Ελληνική Επανάσταση του 1821. Κάλυπτε τη νότια Βαλκανική χερσόνησο εκτός από τις παραδουνάβιες επαρχίες της Βοσνίας, της Κρήτης, της Κύπρου και κάποιων νήσων του Αιγαίου. Ουσιαστικά επρόκειτο για την ηπειρωτική μείζονα περιοχή του Ελληνισμού. Ανώτατος διοικητής της περιφέρειας αυτής ήταν ο Μπεηλέρμπεης (ή Αρχίμπεης) που αρχικά είχε έδρα τη Σόφια και από το 1836, όταν πλέον είχε δημιουργηθεί το Βασίλειο της Ελλάδας, μεταφέρθηκε στο Μοναστήρι. Ποια ήταν όμως η Ρωμυλία;

Λειβαδίτης Κωνταντίνος