Μέσα στη διαμόρφωση μίας διακριτής εθνικής ταυτότητας ‘’Μακεδόνων’’, ο Τίτο μετά τον Β’Π.Π. δεν μπορούσε παρά να προσπαθήσει να φτιάξει μία άλλη γλώσσα. Δεν έπλασε την εθνική αυτή συνείδηση τόσο για μας, όσο για τους Βούλγαρους στους οποίους δεν ήθελε να δώσει μελλοντικές αφορμές για ζητήματα μειονότητας στη Γιουγκοσλαβία. Ήθελε λοιπόν ρητά την αποβουλγαροποίηση και επέβαλε μια σύνθετη γλώσσα στο νότιο τμήμα του κράτους του, ώστε να αποκρύψει τη βουλγαρική προέλευσή της. Περαιτέρω ήθελε να ιδιοποιηθεί με τον τρόπο αυτόν μια ονομασία που προσέδιδε κύρος και ιστορικό βάθος, μέσω της πλαστής ταύτισης με το ένδοξο και παγκοσμίως γνωστό όνομα της Μακεδονίας του Μ. Αλεξάνδρου! Μέσα σε ό,τι έκανε ήταν να δώσει εντολή για να φτιαχτεί ένα λεξικό και μία γραμματική. Τότε μπήκαν οι βάσεις γι’ αυτό που αποκαλούν οι Σκοπιανοί ‘’μακεδονική’’ γλώσσα. Η γλώσσα αυτή δημιουργήθηκε με βάση τη βουλγαρική, με ορισμένες σερβικές συλλαβές διπλασιασμού και διάφορους ιδιωματισμούς της προφορική παράδοσης της περιοχής. Συγκεκριμένα προστέθηκαν κάποια προσεκτικά επιλεγμένα σερβικά στοιχεία στη βουλγαρική διάλεκτο και δημιούργησαν μια νέα βουλγαροσερβική γλώσσα! Την προώθηση της τεχνητής αυτής γλώσσας ανέλαβε πρώτη η Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου των Σκοπίων. Ιδιαίτερα σημαντικό κρίνεται το έργο ‘’Μακεδονική βιβλιογραφία και γλώσσα’’ του Blaze Koneski, γλωσσολόγου και συγγραφέα. Μετά το 1953, καθοριστικό ρόλο διαδραμάτισε, το Ινστιτούτο της ‘’μακεδονικής’’ γλώσσας και η ‘’Μακεδονική’’ Ακαδημία Επιστημών και Τεχνών. Τα πρώτα επιστημονικά δημοσιεύματα ήταν ‘’Η γραμματική της μακεδονικής γλώσσας’’, ‘’Το ορθογραφικό λεξικό’’ και το τρίτομο ‘’Λεξικό’’ της. Έτσι, η ‘’μακεδονική’’ έγινε μία από τις επίσημες γλώσσες της μεταπολεμικής Γιουγκοσλαβίας, από κοινού με την σερβοκροατική και την σλοβενική. Σ’ αυτό το σημείο αξίζει να προσέξουμε μια λεπτομέρεια. Μία γλώσσα είναι ζωντανός οργανισμός. Εξελίσσεται. Εφόσον αυτή η γλώσσα απέκτησε σάρκα και οστά, δηλαδή γραμματική, συντακτικό, λογοτεχνικά κείμενα και ανθρώπους που τη μιλούσαν, είχε μία κάποια εξέλιξη. Αυτήν την εξέλιξη την έχασαν οι Έλληνες σλαβόφωνοι! Αυτοί, ζώντας στην Ελλάδα, συνέχισαν απλώς να μιλούν το ίδιο βουλγαροσλάβικο ιδίωμα από τα τέλη του 19ου αιώνα. Δεν εναρμονίστηκαν στην επίσημη γλώσσα των Σκοπίων. Γι’ αυτό άλλωστε η γλώσσα των σλαβόφωνων της Φλώρινας είναι πιο κοντά στα βουλγάρικα από όσο είναι στα ‘’σκοπιανά’’! Δεν είναι η ίδια! Η βουλγαρική και η ‘’σλαβομακεδονική’’ είναι αμοιβαία κατανοητές και οι Βούλγαροι γλωσσολόγοι θεωρούν τη δεύτερη τοπική παραλλαγή της πρώτης, όπως ακριβώς οι περισσότεροι εθνογράφοι μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα θεωρούσαν την τοπική σλαβική ομιλία στην περιοχή της Μακεδονίας. Άλλωστε ο πρόεδρος της Βουλγαρίας Ζέλιο Ζέλεφ (1990-1997) αρνήθηκε να την αναγνωρίσει ως ξεχωριστή γλώσσα, όταν η πΓΔΜ έγινε ανεξάρτητο κράτος. Αυτή λοιπόν η σλαβική γλώσσα καθιερώθηκε ως ‘’μακεδονική’’, κάτι που – δυστυχώς – έγινε δεκτό και από την Ελλάδα με την Συμφωνία των Πρεσπών!

Υπήρξε όμως ποτέ μακεδονική γλώσσα; Αν ξεκινήσουμε από την αρχαία Ελλάδα, η γλώσσα που μιλούσαν οι Μακεδόνες ήταν η ελληνική με δωρικά στοιχεία. Βρέθηκαν όστρακα στη Μεθώνη (παραλιακή πόλη της Πιερίας) με ελληνικές επιγραφές, οι οποίες χρονολογούνται ότι γράφτηκαν τουλάχιστον 70 χρόνια πριν από τον εποικισμό περιοχών της Μακεδονίας από Αθηναίους. Άρα η ελληνική γλώσσα που μιλούσαν οι αρχαίοι Μακεδόνες δεν μεταφέρθηκε οψίμως στη Μακεδονία, αλλά προϋπήρχε εκεί! Ο Αριστοτέλης δίδαξε τον Αλέξανδρο στην ελληνική γλώσσα. Πλήθος ονομάτων των αρχαίων Μακεδόνων, όπως και ονόματα πόλεων είναι ελληνικά. Αργότερα, η δωρικής προέλευσης γλώσσα των Μακεδόνων αντικαταστάθηκε από την “αττική γλώσσα” και οψίμως από την “κοινή ελληνική”. Επομένως η σλαβική διάλεκτος που μιλούν οι Σκοπιανοί δεν έχει καμία σχέση με τη γλώσσα των αρχαίων Μακεδόνων! Άλλωστε με την πάροδο του χρόνου, παγκόσμιας σημασίας αρχαιολογικές ανακαλύψεις σε όλη τη Μακεδονία και χαράγματα τα οποία ήταν όλα στην ελληνική γλώσσα ανέτρεψαν απολύτως την σκοπιανή προπαγάνδα. Κατά την διάρκεια της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, στην περιοχή της ιστορικής Μακεδονίας υπήρχαν σλαβόφωνοι, οι περισσότεροι από αυτούς με ελληνική εθνική συνείδηση. Προκειμένου να διακρίνεται η ελληνική που μιλιόταν στην περιοχή από τα σλαβικά ιδιώματα, τα δεύτερα αποκαλούνταν ‘’ντόπια’’, τα οποία περιείχαν ένα συνονθύλευμα λέξεων που προέρχονταν από τους διάφορους λαούς που ζούσαν στη Μακεδονία και στις γύρω περιοχές. Όσο κάποιος πλησίαζε προς την Βουλγαρία, τόσο πιο πολύ βουλγάρικο γινόταν το ιδίωμα. Η ύπαρξη αυτών των σλαβικών διαλέκτων φυσικά και δεν συνεπάγεται την ύπαρξη μακεδονικής γλώσσας, η οποία δεν υπήρξε ποτέ, ούτε στην αρχαιότητα ούτε στη σύγχρονη Ελλάδα. Όμως, χωρίς γλώσσα, δεν υπάρχουν ούτε οι δήθεν ‘’Μακεδόνες’’, ούτε η χώρα τους! Έτσι, η ψευδώνυμη ‘’μακεδονική’’ γλώσσα των Σκοπίων αποδεικνύεται απολύτως πλαστή. Η παγκόσμια ιστορία της Μακεδονίας δεν πλαστογραφείται, τα αδιάψευστα αρχαία ευρήματα δεν παραχαράζονται και η μοναδική ελληνική γλώσσα δεν μπορεί να κλαπεί ούτε κατ’ όνομα. Είναι καιρός να αποκατασταθεί το καταρρακωμένο παγκοσμίως Διεθνές Δίκαιο και οι βόρειοι γείτονες μας να επιλέξουν οποιαδήποτε άλλη ονομασία, αρκεί να σταματήσουν να πλαστογραφούν γλώσσα, εθνότητα και να κλέβουν το όνομα και την ιστορία της Μακεδονίας, η οποία είναι Ελλάδα και μόνο Ελλάδα!

Λειβαδίτης Κωνσταντίνος