Στη νεοσύστατη ‘’Μακεδονία’’, ο Τίτο κατασκεύασε έθνος, ιστορία, γλώσσα, ακαδημία και άλλους μηχανισμούς για να μπορεί να διεκδικεί εδάφη από τις γειτονικές χώρες. Σε ομιλία του στα Σκόπια (11.10.1945) δήλωσε ξεκάθαρα πως ‘’η Γιουγκοσλαβία δεν πρόκειται ποτέ να απαρνηθεί το δικαίωμα του μακεδονικού λαού να ενωθεί, διότι υπάρχουν αδέρφια μας στη Μακεδονία του Αιγαίου, που η τύχη τους δεν μας είναι αδιάφορη και εύχομαι όπως όλοι οι Μακεδόνες μια ημέρα να ενωθούν στην κοινότητά τους, τη Μακεδονία’’! Οι κάτοικοι των Σκοπίων πριν από το 1944 δήλωναν Έλληνες, Βούλγαροι, Σέρβοι και Αλβανοί. Με την καταπίεση του μονοκομματικού καθεστώτος και την προπαγάνδα εκβιάστηκαν συνειδήσεις και αλλοιώθηκε η εθνική ταυτότητα της πλειοψηφίας. Έτσι οι περισσότεροι κάτοικοι αναγκάσθηκαν να δηλώσουν ”Μακεδόνες” και αρκετοί από αυτούς να αλλάξουν τα επώνυμά τους. Οι χριστιανικοί πληθυσμοί μέσα σε μία γενιά αποδέχτηκαν – εκόντες άκοντες – τη νέα ταυτότητα. Μόνο οι Αλβανοί δεν αφομοιώθηκαν λόγω της θρησκείας τους. Μία παρόμοια αλλαγή ταυτοτήτων παρατηρήθηκε την εποχή εκείνη στη δυτική Μακεδονία. Λίγες χιλιάδες ατόμων ρευστής συνείδησης δήλωσαν αρχικά Βούλγαροι και συνεργάσθηκαν με τις γερμανικές και βουλγαρικές αρχές Κατοχής. Βλέποντας τη διαφαινόμενη ήττα του Άξονα, μεταστράφηκαν εν μία νυκτί. Οι βουλγαρόφρονες φασίστες έγιναν κομμουνιστές οπαδοί του Τίτο! Υιοθέτησαν το όνομα ”Σλαβομακεδόνες” και αρκετοί απ’ αυτούς αγωνίσθηκαν αργότερα στις τάξεις του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδος. Τα συμπεράσματα από τις δύο απογραφές του 1921 και του 1948 είναι καταλυτικά (βλέπε εικόνα). Έτσι, ενώ το 1921 υπάρχει κενό (παύλα), δηλαδή κανένας ‘’Μακεδόνας’’, ξαφνικά το 1948 ‘’δημιουργούνται’’ από το πουθενά 810.126 ‘’Μακεδόνες’’, οι οποίοι μάλιστα παρουσιάζουν αλματώδη αύξηση και μέχρι το 1961 φτάνουν τους 1.045.530! Παραβλέπονται οι 100.000 και πλέον Έλληνες (κυρίως της περιοχής του Μοναστηρίου) που – ευτυχώς – καταγράφηκαν το 1941, σε απογραφή που έγινε από τον γερμανικό στρατό κατοχής – άρα είναι πλέον αντικειμενική – και αποτελούσαν περίπου το 15% του πληθυσμού! Τα στοιχεία αυτά ενόχλησαν τις αρχές, οι οποίες υποχρέωσαν τους Έλληνες να δηλώσουν ‘’Μακεδόνες’’ ή (το πολύ) ‘’Βλάχοι’’ (Vlachs)! Από όλα αυτά φαίνεται ο βίαιος εκσερβισμός – ‘’εκμακεδονισμός’’ και η τεχνητή εθνοκάθαρση σε βάρος των Ελλήνων, γεγονότα που η χώρα μας ουδέποτε κατήγγειλε (σ.σ. σήμερα στα Σκόπια υπάρχουν πάνω από 200.000 κάτοικοι ελληνικής εθνικής συνείδησης, για τους οποίους θα γίνει αναφορά παρακάτω). Μετά την απελευθέρωση από την γερμανική κατοχή και μέσα στη δίνη του αδελφοκτόνου εμφυλίου η Ελλάδα δεν έκανε τίποτα για να αποτρέψει τις ενέργειες του Τίτο. Η ευθύνη βαραίνει όλες τις μεταπολεμικές κυβερνήσεις, που δεν αντιμετώπισαν σοβαρά αυτό το τεράστιο εθνικό ζήτημα, συνεχίζοντας την ίδια ολέθρια πολιτική! Στα σχολεία της Ελλάδας, αλλά και όλου του κόσμου, στους χάρτες του μαθήματος της Γεωγραφίας, το νότιο τμήμα της Γιουγκοσλαβίας (ως το 1991 που διαμελίστηκε), αποκαλούταν – δυστυχώς – ‘’Μακεδονία’’!

Η Βουλγαρία μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο
Το καλοκαίρι του 1944 και ενώ ο σοβιετικός στρατός προέλαυνε ταχύτατα προς τα Βαλκάνια, η Βουλγαρία ανακοίνωσε μονομερώς την αποχώρησή της από τον πόλεμο και ζήτησε από τα γερμανικά στρατεύματα να φύγουν. Τον Σεπτέμβριο οι Σοβιετικοί πέρασαν τα βόρεια σύνορα της Βουλγαρίας, η οποία μετά από λίγο απέσυρε βιαστικά τα στρατό της από την Ελλάδα και τη Γιουγκοσλαβία. Η κυβέρνηση, αγωνιώντας να αποφύγει μια σοβιετική κατοχή, κήρυξε τον πόλεμο στη Γερμανία, αλλά οι Σοβιετικοί δεν μπορούσαν να ανασχεθούν και κήρυξαν τον πόλεμο στη Βουλγαρία, η οποία βρέθηκε έτσι για λίγες μέρες σε πόλεμο και με τη Γερμανία και με τη Σοβιετική Ένωση! Στις 16 Σεπτεμβρίου ο σοβιετικός στρατός εισήλθε Σόφια. Η Βουλγαρία παραιτήθηκε επίσημα από όλες τις εδαφικές διεκδικήσεις της από την Ελλάδα και τη Γιουγκοσλαβία και 150.000 Βούλγαροι απελάθηκαν. Το Πατριωτικό Μέτωπο ανέλαβε καθήκοντα μετά από πραξικόπημα και οι κομμουνιστές κράτησαν αρχικά ηθελημένα μικρό ρόλο στην κυβέρνηση, στην οποία οι Σοβιετικοί αντιπρόσωποι ήταν η πραγματική εξουσία. Το νέο καθεστώς προσπάθησε να δημιουργήσει μια διαφορετική εθνική συνείδηση στους κατοίκους της νοτιοδυτικής χώρας και καθιέρωσε την ονομασία ‘’Μακεδονία του Πιρίν’’ για αυτή την περιοχή, την οποία οι Βούλγαροι είχαν καταλάβει κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-13 και τελικά επιδικάστηκε σε αυτούς με τη συνθήκη του Βουκουρεστίου. Στο νότιο μέρος αυτής της περιοχής ανήκει και ένα μικρό τμήμα της ιστορικής Μακεδονίας, όπως φαίνεται στον χάρτη). Στην αρχαιότητα εκεί ήταν η Σιντική, μία από τις 17 επαρχίες του ελληνικού βασιλείου της Μακεδονίας του Μ. Αλέξανδρου (βλέπε 3ο μέρος). Στα βυζαντινά χρόνια, σε αυτή την περιοχή που διαρρέει ο ποταμός Στρυμόνας, ο αυτοκράτορας Βασίλειος Β΄ ο Βουλγαροκτόνος, νίκησε τον στρατό του Σαμουήλ στη μάχη του Κλειδίου (1014), υποτάσσοντας ολοκληρωτικά τη Βουλγαρία! Η πιο ξακουστή πόλη ήταν το Μελένικο, το αξιολογότερο κέντρο του ελληνισμού στο βορειοανατολικό τμήμα της Μακεδονίας. Αυτό λοιπόν το ελάχιστο κομμάτι της αρχαίας Μακεδονίας, που βρίσκεται σήμερα στη Βουλγαρία, οι γείτονές μας εσκεμμένα επέκτειναν προς βορρά (το ίδιο έκανε και ο Τίτο στα Σκόπια, δημιουργώντας μια φανταστική ‘’γεωγραφική Μακεδονία’’), μεγαλώνοντας έτσι αυθαίρετα τα όρια της ιστορικής Μακεδονίας, φτάνοντάς την – όπως θα δούμε παρακάτω – ως την επαρχία της Σόφιας!

Λειβαδίτης Κωνσταντίνος