Η Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου κατασκεύασε μια τεράστια Βουλγαρία και, εκτός του ότι στράφηκε εδαφικά κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, δημιούργησε πολλά προβλήματα στον Ελληνισμό της περιοχής, με διωγμούς, υποχρεωτικό εκβουλγαρισμό και απώτερο σκοπό τον ολοκληρωτικό ξεριζωμό του από την περιοχή. Ωστόσο, μετά το σοκ που υπέστησαν όλοι οι Βαλκανικοί λαοί (πλην Βουλγάρων) και όλες οι μεγάλες δυνάμεις (πλην Ρωσίας), άρχισαν να προσπαθούν να δώσουν άλλο όνομα στα βαλκανικά εδάφη που παρέμεναν ακόμα υπό Οθωμανικό έλεγχο. Και αρχίζουν σταδιακά να τα ονομάζουν «Μακεδονία», για να τα διαχωρίσουν από τη «Μεγάλη Βουλγαρία»! Όλοι όσοι θέλουν να αποτρέψουν νέα προσπάθεια της Βουλγαρίας να πάρει όλα τα Οθωμανικά εδάφη στα Βαλκάνια – και της Ρωσίας, να επιβάλει ξανά «μεγάλη Βουλγαρία» – σπεύδουν να υιοθετήσουν τον όρο «Μακεδονία» για την μείζονα αυτή περιοχή. Και τότε κατασκευάζονται διάφοροι χάρτες με αυτόν τον όρο! Αλλά όλοι ανεπίσημοι! Και δεν συμφωνούν μεταξύ τους στα όρια της «γεωγραφικής Μακεδονίας» που περιγράφουν. Όλοι συμπεριλαμβάνουν το βιλαέτι της Θεσσαλονίκης, αλλά δεν συμπεριλαμβάνουν όλοι το βιλαέτι του Μοναστηρίου, ενώ σπάνια εκτείνονται μέχρι το βιλαέτι του Κοσσυφοπεδίου (στο οποίο ανήκαν παγίως τα Σκόπια). Κάποιοι χάρτες της εποχής, ανεπίσημοι πάντα, περιλαμβάνουν στη «γεωγραφική Μακεδονία» και το μεγαλύτερο μέρος της σημερινής Αλβανίας και κάποιοι άλλοι εκτείνονται ως την Ανατολική Θράκη! Δεν είναι επίσημοι λοιπόν, ούτε καν συμφωνούν μεταξύ τους στο ποια είναι η «γεωγραφική Μακεδονία». Γι’ αυτό και όταν έρχεται η στιγμή να διαμοιραστούν τα εδάφη των Οθωμανικών κτήσεων (το 1913) καμία από τις δύο συνθήκες της εποχής εκείνης (Λονδίνου και Βουκουρεστίου) δεν αναφέρει τον όρο «Μακεδονία»! Καμία! Και, όπως θα δούμε παρακάτω, κανένας από τους συνημμένους χάρτες που χρησιμοποιούνται επισήμως στις συνθήκες αυτές, δεν αναφέρεται στη «γεωγραφική Μακεδονία», πέρα από την «ιστορική Μακεδονία», που γίνεται Ελληνική κατά 90% και πλέον.

Λειβαδίτης Κωνσταντίνος