Ένα από τα διατάγματα ίδρυσης της Βουλγαρικής Εξαρχίας ήταν, και το πλέον επίμαχο σημείο, ο τελευταίος όρος, που επέτρεπε την επέκταση της Εξαρχίας για δημιουργία επισκοπικών περιφερειών εφόσον «το όλον, ή τουλάχιστον τα δύο τρίτα των ορθοδόξων κατοίκων, θέλουν να υπόκεινται εις την βουλγαρικήν εξαρχίαν». Αυτός ο όρος ήταν τελικά η αιτία να ακολουθήσουν στη συνέχεια βουλγαρικές θηριωδίες σε βάρος ομόθρησκων λαών, Ελλήνων και Σέρβων, ειδικότερα σε χωριά της Μακεδονίας, στην προσπάθειά τους να αποσπάσουν δηλώσεις των 2/3 των κατοίκων ότι είναι «Εξαρχικοί», αλλοιώνοντας με τον τρόπο αυτό το φρόνημα του πληθυσμού, φθάνοντας έτσι στον Μακεδονικό Αγώνα και όχι μόνο. Η εντεινόμενη βουλγαρική τρομοκρατία και η αδυναμία της Υψηλής Πύλης να παρέμβει δραστικά στις ένοπλες συγκρούσεις μεταξύ Ελλήνων και Βουλγάρων, οδήγησαν την περιοχή της Μακεδονίας να τεθεί υπό διεθνή Επιτροπεία μετά τη Συνθήκη του Βερολίνου (1878), και Γάλλοι, Ρώσοι και Αυστριακοί στρατιωτικοί ανέλαβαν καθήκοντα παράλληλης διοίκησης με τους Οθωμανούς. Ο κύριος υποκινητής στην ίδρυση της Εξαρχίας στη Βαλκανική ήταν ο Ρώσος πρέσβης στην Κωνσταντινούπολη (1864-1878), Νικολάι Ιγνάτιεφ, διακεκριμένος Πανσλαβιστής. Στο δεύτερο Πανσλαβικό Συνέδριο στη Μόσχα το 1867 αποφασίστηκε να εξεγερθούν οι Σλαβικοί λαοί ζητώντας εθνική ανεξαρτησία. Το σχέδιο του Ιγνάτιεφ, που πέρασε απαρατήρητο από το ελλαδικό κράτος, ήταν να έχουν οι Βούλγαροι τον έλεγχο της Μακεδονίας, ώστε να διασφαλίζουν την πρόσβαση στις θερμές θάλασσες για λογαριασμό των Ρώσων!  

Λειβαδίτης Κωνσταντίνος