Ο δάσκαλος ρώτησε τους μαθητές:
«Γιατί οι άνθρωποι ουρλιάζουν όταν εξοργίζονται;»
«Γιατί χάνουν την ηρεμία τους» απάντησε ένας μαθητής.
«Και γιατί πρέπει να ξεφωνίζουν, παρότι ο άλλος βρίσκεται δίπλα τους;» ξαναρωτά ο δάσκαλος.
«Ξεφωνίζουμε, όταν θέλουμε να μας ακούσει ο άλλος» είπε ένας άλλος.
Ο δάσκαλος επέμενε:
«Μα τότε, δεν μπορεί να του μιλήσουμε με χαμηλή φωνή;»
Οι μαθητές έλεγαν, διαφωνούσαν, προσπαθούσαν να εξηγήσουν, αλλά καμιά απάντηση δεν ικανοποίησε τον δάσκαλο.
Κάποια στιγμή έγινε ησυχία και τότε τους είπε:
«Ξέρετε γιατί ουρλιάζουμε όταν είμαστε θυμωμένοι;
Γιατί όταν θυμώνουν 2 άνθρωποι, οι καρδιές τους απομακρύνονται πολύ …
Για να μπορέσει ο ένας να ακούσει τον άλλο θα πρέπει να φωνάξει δυνατά, για να καλύψει την απόσταση …
Όσο πιο οργισμένοι είναι, τόσο πιο δυνατά θα πρέπει να φωνάξουν για ν’ ακουστούν.
Ενώ, αντίθετα, τι συμβαίνει όταν είναι ερωτευμένοι;
Δεν έχουν ανάγκη να ξεφωνίσουν, κάθε άλλο, μιλούν σιγανά και τρυφερά …
Γιατί; Επειδή οι καρδιές τους είναι πολύ – πολύ κοντά.
Η απόσταση μεταξύ τους είναι ελάχιστη.
Μερικές φορές είναι τόσο κοντά, που δεν χρειάζεται ούτε καν να μιλήσουν …
Μονάχα ψιθυρίζουν.
Και όταν η αγάπη τους είναι πολύ δυνατή, δεν είναι αναγκαίο ούτε καν να μιλήσουν, τους αρκεί να κοιταχθούν.
Έτσι συμβαίνει όταν δυο άνθρωποι που αγαπιούνται πλησιάζουν ο ένας τον άλλον».
Κανείς δε μίλησε.
Ο δάσκαλος συνέχισε
«… όταν συζητάτε μην αφήνετε τις καρδιές σας να απομακρυνθούν, μην λέτε λόγια που σας απομακραίνουν, γιατί θα φτάσει μια μέρα που η απόσταση θα γίνει τόσο μεγάλη που δεν θα βρίσκουν πια τα λόγια σας τον δρόμο του γυρισμού».